ψυχική άνθιση

Ανθίζοντας ψυχικά το φθινόπωρο..

Ανθίζοντας ψυχικά το φθινόπωρο.. Δεν συνηθίζουμε να μιλάμε για άνθιση το φθινόπωρο. Το έχουμε συνδυάσει με την άνοιξη. Βέβαια πολλά άνθη ανοίγουν το φθινόπωρο. Για παράδειγμα ο Ιβίσκος, το κυκλάμινο, το χρυσάνθεμο και άλλα ανθίζουν αυτή την εποχή. Έτσι και εμείς οι άνθρωποι. Καθώς καθένα μας χρειάζεται άλλες συνθήκες να ανθίσει, δεν μπορούμε να περιμένουμε πως όλ@ το κάνουμε με τον ίδιο τρόπο ή την ίδια εποχή. Όπως το κυκλάμινο που φυτρώνει ψηλά στα βουνά, ενώ ο ιβίσκος στην πεδιάδα και πολύ συχνά τον βρίσκουμε στις ελληνικές πόλεις και χωριά. Και εμείς οι άνθρωποι μπορεί να αναπτυσσόμαστε με πολύ διαφορετικούς τρόπους. Ανθίζοντας ψυχικά το φθινόπωρο είναι μια απροσδόκητη στιγμή, που μπορεί να συμβεί ακόμα και αν έχουμε περάσει ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι. Μπορεί να συμβεί όμως ακόμα και αν δεν το περιμένουμε. Με σεβασμό στη ροή της φύσης της ψυχής μας.

Η ιστορία της βοκαμβίλιας μου

Μια όμορφη ιστορία αναπάντεχης άνθισης εξελίσσεται στο μπαλκόνι μου. Πριν δύο χρόνια στο σπίτι που μένω, αγόρασα μια βοκαμβίλια. Ήταν όμορφη και φουντωτή και μεγάλωνε σιγά σιγά. Τον πρώτο χειμώνα όμως πέρασε δύσκολα. Οι έντονες βροχές και ο πολύς αέρας τη ζόρισαν. Ύστερα ήρθε και το χαλάζι. Εκεί η βοκαμβίλια μου άρχισε να μαραζώνει. Από τότε δεν ξανα έβγαλε λουλούδια, παρά πέρσι το φθινόπωρο, ένα το πολύ δύο. Μετά τίποτα. Αντιμετώπισε και μια επιδρομή από μυρμήγκια. Το κατάλαβα γιατί είδα τρύπες στα φύλλα της. Και ύστερα πολλά μυρμήγκια στον κορμό της. Έδιωξα να μυρμήγκια με αλάτι, είχε γίνει όμως πολύ αδύναμη και έχασε πολλά φύλα.

Την πότιζα και της έκανα Reiki, αλλά είχα αποδεχτεί πως πολύ πιθανόν να μην τα καταφέρει. Όμως σιγά σιγά άρχισε να δυναμώνει. Και ήμουν χαρούμενη με αυτό. Αλλά σκεφτόμουν πως δεν πειράζει, ίσως δε βγάλει ποτέ ξανά λουλούδια, μετά από όλα όσα πέρασε. Και είναι οκ αυτό. Κι όμως, από την προηγούμενη βδομάδα άρχισε να φουντώνει τα φύλλα της και να βγαίνουν λουλούδια πιο πολλά! Είμαι πολύ χαρούμενη με αυτό. Τα όμορφα χρώματά της κάνουν μια ωραία αντίθεση με το γκρι του τσιμέντου στο εξωτερικό μέρος του μπαλκονιού μου. Η βοκαμβίλια μου με εμπνέει να σκεφτώ, πως ακόμα και αν έχω περάσει πολλά, ακόμα και έχασα τα φύλλα μου, τραυματίστηκα ψυχικά, πάντα υπάρχει ελπίδα. Όταν υπάρχει φροντίδα!!

Το δικαίωμα να ανθίζω είναι πανανθρώπινο

Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να ανθίζει, έτσι και εγώ. Ακόμα και μετά από μια δύσκολη κατάσταση, μπορεί να έχω χάσει δικό μου άνθρωπο ή τη δουλεία ή το σπίτι μου, μπορεί να συμβεί ξανά η άνθιση. Αυτό που βοηθάει σίγουρα ειναι η φροντίδα καθώς και το να δεχτώ βοήθεια από κει που μου δίνεται. Η αλληλεγγύη, η κοινότητα, οι καλές σχέσεις στηρίζουν την αποκατάσταση από την πληγή καθώς και την άνθιση. Ειδικά όταν προκύπτουν από καρδιάς. Όπως για μένα οι σχέσεις μου με τις Μέλισσες, της Beehive Community.

Η ψυχοθεραπεία επίσης είναι πολύ σημαντική, ειδικά όταν έχει να κάνει με τον ψυχισμό μου. Όπως και το να φροντίζω το σώμα μου. Εξίσου σημαντικό είναι το νόημα που δίνω στο κάθε τι, και στη θέρμη της ψυχής μου που ακούει το κάλεσμα της ζωής. Διότι η δύναμη της ζωής είναι πολύ μεγάλη. Αν σκεφτώ πως ένας μικρός σπόρος σπρώχνει το χώμα, ακόμα και το τσιμέντο όταν μεγαλώνει, και βγαίνει έξω στον αέρα, ρουφώντας την ενέργεια του ήλιου, ειναι αξιοθαύμαστο. 

Ας έχω εμπιστοσύνη στη δύναμη της ζωής και στη δική μου φροντίδα πως θα ανθίσω!

Αν χρειάζεσαι στήριξη και φροντίδα για τη δική σου προσωπική ανάπτυξη, επούλωση από ψυχικά τραύματα ή και δυσκολίες που αντιμετωπίζεις είμαι στη δίαθεσή σου, μέσα από ατομικές συνεδρίες, αλλά και νέα προγράμματα που ετοιμάζω.