Γιατί χρειαζόμαστε περισσότερους θεραπευτές κι όχι πολιτικούς;

Γιατί νιώθω πως κάτι χάνω; 

Κάτι είναι μπροστά μου και δεν το βλέπω

 Όπως ο θνητός που ψάχνει το Θεό σε ένα κομμάτι ζωγραφισμένου ξύλου, 

μα καίει το δάσος.

Γιατί αυτό που κοιτώ νομίζω πως είναι μια κραυγή; 

Κι όμως είναι ο ήχος του ήλιου που ανατέλει,

 μα εμένα με τρομάζει.

 Δεν είμαι το τραύμα μου.

 Όμως όσο με ορίζει,

 στην Αυγή στήνω παγίδα

 Γάλα και μέλι στην πληγή ώσπου να κλείσει.

 Και του ονείρου τη σιγή.

 σε μια ηλιαχτίδα θα κρεμάσω

 πριν το χάραμα να βγει

Σκεφτόμουν τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο να μπει στη διαδικασία να βάλλει φωτιά σε ένα δάσος; Τι είναι αυτό που κάνει κάποιον να πολεμήσει κάποιον που δεν ξέρει, απλά επειδή του είπαν πως έτσι πρέπει να κάνει. Κάτι χάνουμε οι άνθρωποι στην πορεία. Κάτι που μας κάνει να χάνουμε τη ζωή την ίδια. Την ομορφιά της. Ενώ μπαίνουμε σε μια διαδικασία πολλές φορές να προκαλούμε ζημιά, πόνο, θλίψη σε άλλους. Ή ακόμα χειρότερα σε  κάτι το αθώο, όπως ένα παιδί. Ή να βλέπουμε ένα παιδί να βρίζει, έναν έφηβο να φέρεται άσχημα σε άλλους. Είναι το τραύμα; Είναι πως κάπου χάθηκε η σύνδεση με την πραγματικότητα; πως η φύση είναι ένα δώρο και πως φύση είμαστε. Και το ότι χάσαμε την επαφή με την θηλυκή μας πλευρά, ή ως πολιτισμός την υποτιμήσαμε.

Ξεχάσαμε πως κάθε γυναίκα είναι ένα υπέροχο πλάσμα με τόσες ικανότητες. Βλέπω και ακούω τόσες γυναίκες που είναι τόσο ικανές κα πλούσιες ψυχικά να συρρικνώνονται σε εργασιακούς χώρους και σε σχέσεις που δεν τις εκτιμούν. Και εκείνες αρχίζουν να το πιστεύουν, το κάνουν ένα με το σώμα τους. Κι μπαίνουν σε ένα φαύλο κύκλο που τροφοδοτεί υποτίμηση, ένταση, ακόμα και βία, κακοποίηση. Και αυτό γίνεται τρόπος σκέψης, νοοτροπία, καθημερινότητα. Και φθείρει τελικά όλους μας αυτή η κατάσταση.

Όχι δε χρειαζόμαστε περισσότερους πολιτικούς. Αλλά περισσότερους θεραπευτές, κατάλληλα καταρτισμένους και που να έχουν βαθιά ενσυναίσθηση και συμπόνια. Και τη δυνατότητα και την αγάπη να δίνουν φροντίδα. Γιατί κάπου χάνουμε το νόημα. Κάπου ως κοινωνία γινόμαστε αυτοκαταστροφικοί. Και για μένα ο μόνος τρόπος να σταματήσει αυτό είναι η φροντίδα. Και στην αρχαία Ελλάδα η λέξη θεραπεία σήμαινε φροντίδα. Ας συναντηθούμε λοιπόν σε αυτό το δρόμο, της αποκατάστασης και της αναγέννησης. Ας δούμε τη ζωή και τη φύση ως αυτό που είναι, ένα δώρο, κάτι το ιερό. Χτίζοντας μαζί έναν πολιτισμό φροντίδας.