Θρήνος και οργή- μια υγιής αντίδραση στην τραγωδία

Θρήνος και οργή- μια υγιής αντίδραση στην τραγωδία. Αυτό που συνέβη στα Τέμπη μας αφορά όλους. Το να σιωπήσουμε τώρα είναι σαν να πέφτουμε για ύπνο μετά από σεισμό και να χει πέσει το σπίτι μας. Είναι υγιέστατη η αντίδραση της οργής και της θλίψης σε μια κατάφορη αδικία. Και ναι θα το πω. Σε μια μαζική δολοφονία. Υπαίτιοι υπάρχουν. Και είναι όλοι αυτοί που θέτουν καθημερινά σε κίνδυνο τις ζωές μας για να βγάλουν χρήματα. Η πιο επικίνδυνη λογική είναι αυτή. Το να βάζω το κέρδος πάνω από όλα. Αν η κοινωνία έχει ασθενήσει, αυτή είναι η αιτία.

Αποδοχή στα αρνητικά συναισθήματα για την τραγωδία και γενικά

Είναι μύθος πως η θετική ψυχολογία θέλει να εξαλειφθούν τα αρνητικά συναισθήματα. Τα αρνητικά συναισθήματα έχουν ουσιαστικό ρόλο. Είναι αυτό που περιέγραφα χτες σε μια πελάτισσα μου. Αν το χέρι έχει μουδιάσει, δε νιώθει τη φωτιά. Αν το βάλεις πάνω από το καυτό μάτι της κουζίνας, μουδιασμένο δε θα αντιδράσει, και θα καεί. Αυτό που χρειάζεται είναι να ξεμουδιάσει το χέρι. Να ζεσταθεί το δέρμα. Να κυκλοφορήσει το αίμα. Έτσι και εμείς.

Ψυχολογικά έχουμε μουδιάσει. Καιρό τώρα το χέρι είναι κοντά στο ‘’μάτι΄΄ , έτοιμο να καεί. Ο θυμός είναι αυτό που θα μας ζεστάνει. Θα αρχίσει να ρέει μέσα μας η ζωή. Και η ζωή απαιτεί να τη σεβόμαστε. Για αυτό η οργή τώρα είναι υγεία. Κινητοποιεί την αντίδρασή μας. Πρέπει να υπάρξει αντίδραση, αλλιώς τα καμένα τρένα δεν θα είναι ένα. Θα ξανασυμβεί. 

Μια πληγή που πονάει θέλει φροντίδα

Δεν γνωρίζω άνθρωπο αυτή τη στιγμή που να μην έχει επηρεαστεί από ότι συνέβη. Και αυτό γιατί είμαστε κομμάτι ενός όλου. Πολλοί ταυτίζονται γιατί θα μπορούσαν να είναι εκείνα τα παιδιά. Ή εκείνοι η γονείς. Ο θρήνος είναι πολύ ανθρώπινος. Και όλο αυτό μας πονάει βαθιά. Ας φροντίσουμε τις πληγές μας. Και ας διεκδικήσουμε έναν κόσμο φροντίδας. 

Για μένα είναι απαραίτητο να εδραιωθεί ένας Πολιτισμός Φροντίδας. Να διεκδικήσουμε μια κοινωνία που δε βασίζεται στον ανταγωνισμό και στο κέρδος. Στο πως θα πεθάνει η κατσίκα του γείτονα. Ή η επιτυχία επι πτωμάτων. Αλλά σε ανθρωπιά, αλληλεγγύη, αυτογνωσία, θεραπεία και τέχνη. (σε επόμενο άρθρο θα μιλήσω αναλυτικά για τον Πολιτισμό Φροντίδας)

Τα λέμε στους δρόμους! και στον αγώνα για φροντίδα με όλους τους τρόπους για ένα καλύτερο αύριο για όλ@!