διεκδίκηση του δικαιώματος στην τεχνη

Γιατί η τέχνη καταπιέζεται τόσο τώρα; Μια ψυχολογική προσέγγιση

Γιατί η τέχνη; Τι συμβαίνει στην κοινωνία μας; Ποιος ειναι ο ρόλος της τέχνης σε ατομικό επίπεδο; Γιατί σφυροκοπιέται σήμερα η τέχνη; Η σύγχρονη εποχή έχει τα θέλω της και τις ανάγκες της. Είμαστε όντα που μας αρέσει να εξελισσόμαστε. Όμως χωρίς την τέχνη είναι εφικτό; Ή το να γίνει η τέχνη και η εκπαίδευση στην τέχνη προνόμιο για λίγους τι σημαίνει; Ερωτήσεις που μας κάνουν να σκεφτούμε τι κοινωνία θέλουμε. Γιατί η τέχνη δέχεται τέτοια επίθεση τώρα; Γιατί η τέχνη μας ανακουφίζει. Λέει αυτά που δεν τολμά συχνά να πει το στόμα. Δείχνει τα ανθρώπινα και ευάλωτα κομμάτια μας. Και αποκαλύπτει τις ανείπωτες αλήθειες ενώς λαού, μιας τάξης, ή και ολόκληρης της ανθρωπότητας. 

Ποιος καταπιέζει ποιον;

Αν το δούμε από μια απόσταση θα μας αποκαλυφθεί μια εικόνα. Ο συντηρητισμός, το παλιό και στεγνό, το άκαμπτο θέλει να υποτάξει το ελεύθερο, ανυπόταχτο και άγριο. Άγριο με την έννοια πως έχει άμεση σχέση με την φύση. Την ενστιχτώδης. Όταν η ψυχρή λογική δεν αντέχει τη Σκιά της. Την ζεστή, όλο ζωτικότητα ύπαρξη, το υγρό στοιχείο της ζωής που θρέφει και κάνει την πλάση να ανθίσει. Διότι αυτό συνέβη, η αληθινή μας Φύση έγινε Σκιά, συλλογικά.

Τι είναι Σκιά;

Σκιά είναι κάθε τι που καταπιέζουμε μέσα μας. Κάθε τι που έχουμε θάψει. Συνήθως από ντροπή, και γιατί δεχτήκαμε πίεση ή ακόμα και βία να καταπνίξουμε κομμάτια του εαυτού μας που μας είναι ζωτικά. Αυτό συμβαίνει και στην κοινωνία μας. Η εποχή της τεχνολογίας και του πλαστικού, της διανόησης είναι μακριά από τη σοφία. Η σοφία έρχεται όταν αποδεχτούμε τη Σκιά μας. Και ναι μέσα μας υπάρχουν και τα δύο κομμάτια. Και η σκληρότητα και η επαναστατηκότητα. Και το σκληρό αρσενικό που εξουσιάζει αλλά και το θηλυκό που υποτάσσεται. Και τώρα όλα αυτά έχει έρθει η ώρα να ανατραπούν.

Αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία μας, συμβαίνει και μέσα μας. Είναι το συλλογικό ασυνείδητο που ξεσπά και λέει φτάνει πιά. Η θηλυκή αρχή βάζει τα όρια της. Φέρνει τα πάνω κάτω, αναστατώνει. Και καλά κάνει. Διότι σε μια κοινωνία που κυβερνάει η σκληρότητα και η στυγνή εκμετάλλευση χρειάζεται να πουμε στοπ. Και οι κυματοθραύστες της βίας της δικής μας γενιάς μας έχουν όπλο τους την τέχνη.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

 Είναι στο χέρι μας αν θα έρθει η θεραπεία. Όταν μάθουμε να σεβόμαστε τη φύση, την έκφραση,τη διαίσθηση, τη φαντασία και ότι είναι συνδεδεμένο με τη Θηλυκή Αρχή. Και τη σοφή λογική, τη δράση, τη ταχύτητα, την πρακτικότητα που είναι η υγιής έκφραση της Αρσενικής Αρχής. Να δούμε μέσα μας να ισορροπήσουμε τη σχέση μεταξύ τους. Ενώ το εκφράζουμε και μαζί ως κοινωνία. 

Η τέχνη δίνει ανάσα

Η τέχνη δίνει ανάσα σε μια κοινωνία που ασφυκτυά. Σε μια κοινωνία που έμαθε να ζει με τη μάσκα. Να κρύβει το χαμόγελο και να κολάει εθισμένη στην οθόνη. Η τέχνη εκφράζει τα καταπιεσμένα μας κομμάτια. Μας βοηθά να τα ενσωματώσουμε. Κι όταν αυτό συμβεί έρχεται η ωρίμανση. Η τέχνη δίνει έκφραση στο αφηρημένο, εκεί που εδράζει το ασυνείδητο. Αν κλείσουμε το στόμα στο ασυνείδητο μιας κοινωνίας θα επιτεθεί. Ψυχοσωματικά! όπως κάνει και με κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, σε προσωπικό επίπεδο. 

Αν θέλουμε μια υγιή κοινωνία χρειαζόμαστε την τέχνη! ελεύθερη, προσβάσιμη σε όλ@! 

Η εκπαίδευση στην τέχνη χρειάζεται να είναι δωρεάν, και να αναγνωριστεί ως πανεπιστημιακού επιπέδου. 

Χαιρετίζουμε τη προσπάθια χιλιάδων νέων που δεν το βάζουν κάτω και διεκδικούν!

Χαιρετίζουμε τους καθηγητές της Εθνικής σχολής Θεάτρου που παραιτήθηκαν!

Και όλο τον αγώνα!