Οι κυματοθραύστες της βίας! Η δική μας γενιά!

Είμαστε οι κυματοθραύστες της βίας! Η γενιά που αγωνίζεται για τη τρυφερότητα. Κάθε περίοδος έχει τις δυσκολίες της και τους αγώνες της. Κάθε γενιά έχει τις δικές της προκλήσεις να αντιμετωπίσει. Οι τελευταίες γεννιές έχουν ένα πολύ καθοριστικό ρόλο. Ίσως δεν είναι τόσο ξεκάθαρο. Αλλά είναι πολύ σημαντικό. Λέμε το δικό μας όχι. Ένα όχι σε έναν διαφορετικό αγώνα. Αυτόν της τρυφερότητας και της φροντίδας. Ένα ηχηρό όχι στη βία. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Καθώς υπάρχουν ριζωμένες και παγιωμένες συλλογικές πεποιθήσεις και συμπεριφορές.

Όμως έχουμε και πολλά εργαλεία. Όπως η ψυχολογία, οι θεραπευτικές προσεγγίσες που αφορούν ψυχή, σώμα, πνεύμα, σχέσεις. Είμαστε οι κυματοθραύστες της βίας! Ως εδώ! Θα σταματήσει σε εμάς ο κύκλος της βίας. Ναι είναι δύσκολο, ναι είναι επίπονο, όμως ο κόσμος μας γίνεται πιο φροντιστικός. Και ίσως φτάσουμε κοντά στο να έχουμε έναν Πολιτισμό Φροντίδας. Βλέπουμε ακόμα και η τέχνη υποφέρει από το σκληρό πρόσωπο της εξουσίας. Όμως έχουμε αντίσταση. Μια αντίσταση που εκφράζεται με χορό, με τραγούδι, με φαντασία, χρώμα και νεανικές φωνές όλο ζωντάνια. Και αυτό είναι μια νίκη. Υπόσχεται ελπίδα και ένα καλύτερο μέλλον έμπρακτα!

Οι προηγούμενες γενιές

Οι προηγούμενες γεννιές έχουν υποφέρει πολλά. Τότε δεν υπήρχε ψυχολογία, παιδαγωγική. Οι γυναίκες ήταν πολύ συχνά υποταγμένες. Χρειαζόταν να παλέψουν πολλά για το δικαίωμα ψήφου, της εργασίας, της παιδείας, για κάθε δικαίωμα. Πολλές γυναίκες υπέφεραν,μούδιασαν ψυχικά, ξέχασαν ποιες είναι. Επίσης γυναίκες με πεινασμένες ψυχές γίναν σκληρές. Φέρονταν με σκληρότητα στα παιδιά τους, απότομες, κρύες. Πολλά παιδιά στερήθηκαν τη ζεστασιά, τη τρυφερότητα. Γιατί ήταν κάτι το απαγορευμένο, κάτι που νόμιζαν οι άνθρωποι ότι τους κάνουν αδύναμους. Ενώ η αλήθεια είναι πως η στέρηση της τρυφερότητας τους έκανε πονεμένους, πικραμένους και στριφνούς. Άντρες που μπορούσαν να έχουν γυναίκα και παιδιά μόνο με την επιβολή, κοντά τους. Που δεν ξέραν πως είναι να έχεις δίπλα σου κάποιον επειδή το θέλει πραγματικά.

Πόσο πόνο έχει αυτό. Καυγάδες για ψιλουπίδημα, ενώ οι αληθινές αιτίες ήταν κάτω από το χαλί. Ανύποτες αλήθειες, σ’ αγαπώ που έμειναν στο λαιμό και στη καρδιά κρυμμένα γιατί κανείς δεν τόλμησε να τα πει. Παιδιά που έφαγαν ξύλο, γιατί οι γονείς δεν είχαν που να ξεσπάσουν όλο το θυμό, την οργή, τη στεναχώρια. Πόσο μάλλον αν ήταν ΛΟΑΤΚΙ. Εκεί ακόμα και η ζωή τους ήταν σε κίνδυνο.

Η γενιά του τώρα

Η γενιά του τώρα ζει με τις πλάτες της να κουβαλούν τον πόνο και το ανεκπλήρωτο των προηγούμενων γενιών. Παιδιά που ένιωσαν ντροπή για όσα είναι. Που έπρεπε να γίνουν αυτό που οι γονείς ονειρεύονταν. Και που έχουν να αντιμετωπίσουν το γρήγορο, να τραφούν με φαστ φουντ φαγητό και συναίσθημα. Σώματα διψασμένα για αφή, λόγω κορωνοϊού και παρελθόντος. Όμως πολλές γυναίκες και σιγά σιγά άντρες και τα άλλα φύλα έχουν μπει σε μια διαδικασία αυτοφροντίδας.

Λέμε ένα ηχηρό στοπ στη βία. Διαδηλώνουμε για αυτό και απαντάμε με όρια και σεβασμό στον εαυτό/η. Όμως αυτό στοιχίζει. Γιατί έχουμε να μάθουμε από την αρχή πως να κάνουμε σχέσεις. Πως να έχουμε υγιής και καλή επικοινωνία. Όμως είναι κάτι που δεν μας μάθανε και το μαθαίνουμε μον@ μας. Για αυτό κάπου μπερδευόμαστε. Χωρίζουμε συχνά. Δυσκολευόμαστε με τη σεξουαλικότητα μας. Ακόμα κουβαλάμε το βάρος, το πόνο, τη βία μέσα μας. Όμως συνεχίζουμε. Με το me too, τα φεμινιστικά κινήματα κι όποιο τρόπο μπορούμε! Κάνουμε ψυχοθεραπεία και φροντίζουμε το σώμα, τη ψυχή και το πνεύμα μας! γιατί έτσι θα μάθουμε πως να σχετιζόμαστε αυθεντικά, με σεβασμό και υγεία!

Είμαστε οι κυματοθραύστες!

Είμαστε οι κυματοθραύστες. Πάνω μας σκάνε τα κύματα του παρελθόντος. Μαθαίνουμε όμως σιγά σιγά να σπάμε τα παλιά μοτίβα. Κάπου άγαρμπα, κάπου βιαστικά. Συχνά χανόμαστε μέσα στο κύμα. Όμως παλεύουμε ξανά. Με τη φροντίδα στα χέρια μας. Μαθαίνουμε ψυχολογία, μασαζ, ρέικι, εναλλακτικές θεραπείες. Κάνουμε κύκλους γυναικών και αντρών. Μιλάμε για τον πόνο μας. Έχουμε σε πρώτο πλάνο τις φιλίες. Αγκαλιάζουμε το διαφορετικό. Τιμάμε όλα τα φύλα και αποδίδουμε σεβασμό. Μπορεί να μην έχουμε σύντροφο, ή αποκτάμε σταθερή σχέση μετά τα 40 και τα 50. Όμως όταν συμβεί αυτό δεν είναι από υποταγή. Αλλά γιατί βρίκαμε ένα συνοδοιπόρο. Όχι μια νέα εξάρτηση. Ή επιλέγουμε τη μοναχικότητα και τη γιορτάζουμε.Γιατί κάθε μέρα ερχόμαστε πιο κοντά στον αυθεντικό εαυτό μας/εαυτή μας.

Και τι κοινωνία είναι αυτή που έχει αυθεντικούς ανθρώπους που δίνουν αξία στο διαφορετικό και τη φροντίδα? Σίγουρα καλύτερη! Και ναι θέλει πολύ υπομονή και επιμονή! Όμως αξίζει τον κόπο. Και ας απογοητευόμαστε. Ο άνθρωπος επέζησε από τα θηρία λόγω συνεργασίας. Και η συνεργασία χωρίς φροντίδα δεν γίνεται. Ας το κάνουμε λοιπόν τρόπο ζωής!

Η τέχνη είναι φροντίδα

Η τέχνη είναι φροντίδα. Είναι έκφραση. Είναι θεραπεία. Χωρίς την τέχνη επιστρέφουμε σε μια κοινωνία σκληρή, στεγνή από συναίσθημα και χρώμα. Μια κοινωνία με πεινασμένους ψυχικά ανθρώπους. Που ολοένα χάνει την ανθρωπιά της! Για αυτό είναι σημαντικό να σταθούμε στο πλάι του αγώνα των καλλιτεχνών. Να αποσυρθεί ο απαράδεκτος νόμος υποβάθμισής τους!

Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο σε όλους τους κυματοθραύστες, στις πελάτισσες και πελάτες μου που το τολμούν, σε φίλες και φίλους που το κάνουν πράξη, σε συγγενείς, ομάδες, στον κύκλο γυναικών που ανήκω, σε σπουδαίους θεραπευτές και δασκάλους που είχα και έχω. Ειδικά αφιερωμένο στην Δρ. Ειρήνη Τσαχουρίδη που το έργο της είναι εξαιρετικό και πολύτιμο ως επιστήμονας και άνθρωπος. Αλλά και την κοινότητα της Beehive που στηρίζει την κοινωνική αλλαγή και τον Πολιτισμό Φροντίδας! Με μεγάλη υπερηφάνια στέκομαι δίπλα σας και συνεχίζουμε!