πτώση και αναγέννηση

Πτώση και αναγέννηση

Πολύ συχνά μέσα στη ζωή μας έρχεται η πτώση. Και δεν ξέρουμε γιατί έρχεται. Μοιάζει με τις εκλείψεις. Το φως της σελήνης χάνεται. Το φως μέσα μας χάνεται. Και συχνά φωνάζουμε γιατί. Γιατί σε εμένα; Αυτό το γιατί δείχνει την απόγνωση, και την δυσκολία αποδοχής της πτώσης. Όμως η πτώση έχει το νόημα της. Όπως το φθηνόπωρο, που φθήνει η ζωή και πέφτουν τα φύλλα. Όλα κάποια στιγμή, πέφτουν στη γη. Στη Δύση δεν έχουμε μάθει να αποδεχόμαστε την πτώση. Καθώς ο σύγχρονος τρόπος ζωής επιτάσσει συνεχώς να εξελισσόμαστε, να είμαστε ανταγωνιστικοί. Να βιαζόμαστε, να είμαστε αποδοτικοί. Μόνο που και η φύση δεν καρποφορεί όλη τη χρονιά. Έτσι και εμείς.

Χρειαζόμαστε την πτώση, το φθινόπωρο και ύστερα το χειμώνα για να έρθει η άνοιξη, η άνθιση, η καρποφορία. Η θηλυκή πλευρά της Ψυχής ήδη ταξιδεύει προς τον Κάτω Κόσμο, ως μια Περσεφόνη, που θα αντικρύσει τον Πλούτωνα, τον πλούτο, μέσα στο βαθύ σκοτάδι. Ας μάθουμε σιγά σιγά να αποδεχόμαστε τους κύκλους της ζωής και της ψυχής που οδηγούν στην πολυπόθητη εκπλήρωση ονείρων. Και εδώ αφιερώνω ένα ποίημα,  σε αυτό το ψυχικό φαινόμενο την πτώση και την αναγέννηση, με βαθύ συμβολισμό.

Πτώση και αναγέννηση

Ποια είμαι;

Ποια είμαι;

Και τι σου είμαι εγώ;

Ο νους μου ρωτά, χωρίς σταματημό.

Η ζωή μου στο χείλος του γκρεμού, μου φωνάζει

Η αλήθεια είναι πως μέσα μου κάτι αλλάζει.

Πέφτω στο χάος εντός μου και εκεί συναντώ

τη γυναίκα με τα μαύρα τα πυκνά μαλλιά

που μου ζητά να εγκαταλείψω ότι πίστευα πια.

Τη φήμη, τη δόξα, τα υλικά αγαθά

την μνήμη που πόνεσε να γιατρέψω πια

Και τώρα βαδίζω στις όχθες του εσωτερικού θανάτου.

Πόσες φορές έχω περάσει από εδώ

Πόσες φορές αρνήθηκα να κοιτάξω

Όσο κι αν ξέρω τη διαδρομή

Μην ακούγοντας το κορμί

που το φίδι σφίγγει με ορμή

Μα τώρα Σε γνώρισα

Τέλειωσε η παλιά ζωή

Το θύμα μέσα μου πεθαίνει

Όσο και αν χτυπάω τα χέρια μου στο χώμα από πείσμα

δεν μου μένει παρά να παραδοθώ στο πηχτό ρευστό σκοτάδι

που οδηγεί στο φως και ας προσδοκώ αντίκρισμα.

Τρέμουν τα χέρια μου

Τρέμουν τα πόδια μου

Η φωνή μου στάζει στο υγρό πάτωμα της σπηλιάς

Δεν έχω πλέον επιλογή

Τώρα σε γνώρισα

Ψυχή

Σε αυτό το χάος, το απόλυτο κενό

αγκαλιάζω το σύμπαν με ταπείνωση,

ενώ οι δυνάμεις μου βρίσκουν τη λύτρωση.

Τώρα βρίσκω τους σπόρους της πίστης και της αλληλεγγύης

μέσα στη σκοτεινή βαθιά υγρή σπηλιά,

που θα ανθίσει αφθονία και χαρά.

Τα παιδιά μου περιμένουν

να αντικρύσω τη σκιά μου

ώσπου να γίνω μητέρα

να μην πέσουν στους ώμους τους

τα δικά μου ανεκπλήρωτα

Ήρθε η ώρα!

το κάλεσμα είναι δυνατό!

Έρχομαι σπίτι,

ακούγοντας το τραγούδι σου

αγαπητή Ψυχή

που το τραγουδά ο κότσυφας

μέσα από το φεγγίτη.

Η πτώση έχει να μας διδάξει πολλά, ειδικά όταν σταματήσουμε να τη φοβόμαστε. Όμως δεν είναι εύκολο. Άλλο στη θεωρεία και άλλο όταν το ζεις. Το να γνωρίζεις όμως πως είναι η φυσική ροή των πραγμάτων και πως μέσα από κάθε πτώση μπορείς να γίνεις μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου/της εαυτής σου, είναι πολύτιμο!

Αν νιώθεις δυσκολία στο να διαχειριστείς τα συναισθήματά σου και νιώθεις πως συμβαίνουν πολλά αυτόν τον καιρό ή και βιώνεις κάποιου είδους πτώση, σου προτείνω να το δουλέψουμε μαζί μέσα από ατομικές συνεδρίες.