OXI

ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΧΙ! Τα κοινωνικά και τα προσωπικά

Τα μεγάλα OXI! Χτες ήταν ο γιορτασμός του ΌΧΙ. Το ζήτημα με το ΌΧΙ είναι πως είτε σε προσωπικό επίπεδο είτε σε κοινωνικό, είναι το όριο που θέτουμε στους άλλους ώστε να μην μας παραβιάζουν. Το πως λέμε, εκφράζουμε και εκδηλώνουμε αυτό το ΌXI είναι πολύ σημαντικό. Όπως και η σοφία στο να το λέμε τη στιγμή που το νιώθουμε, κατανοώντας και τις συνθήκες υπό τις οποίες το λέμε. Είναι αλλιώς να λες όχι σε ένα φαγητό που δεν σου αρέσει, αλλιώς σε μια κατοχή και αλλιώς όταν σου ζητάνε να κάνεις τη δουλειά σου και συ αρνείσαι για λόγους εγωιστικούς.

Τα μεγάλα κοινωνικά όχι

Τα μεγάλα κοινωνικά όχι αφορούν ζητήματα ενός μεγάλου πληθυσμού. Ανταποκρίνονται σε εθνικά ζητήματα, ζητήματα εθνικής κυριαρχίας ή άλλα πολύ σοβαρά θέματα όπως η συμμετοχή ή όχι σε ένα πόλεμο. Ή το δικαίωμα ή όχι ψήφου, όπως και κάθε άλλο δικαίωμα. Χτες η επέτειος αφορούσε το ιστορικό ΌΧΙ που ειπώθηκε, θέτοντας τα όρια προς τους Ιταλούς. Οι οποίοι ήθελαν να περάσουν στη χώρα με τα στρατεύματά τους και να καταλάβουν στρατηγικά σημεία (λιμάνια, αεροδρόμια κλπ). Με σκοπό να μπορούν εύκολα να ανεφοδιαστούν και να τα χρησιμοποιήσουν στον πόλεμο. Λέγοντας αυτό το ΌΧΙ, 28 Οκτωμβρίου του 1940 μπήκαμε επίσημα στον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο ως χώρα. Τι δύναμη έχει λοιπόν ένα όχι; Μπορεί να επηρεάσει τις ζωές εκατομμυρίων στο τώρα και στο μέλλον. Να θέσει όρια για πολλές γενιές.

Το ίδιο είναι και τα ΌΧΙ που αφορούν οποιαδήποτε ανθρώπινη εκμετάλλευση, βία και καταπίεση. Οποιοδήποτε ΌΧΙ που αφορά αδικίες, το ρατσισμό, τον εθνικισμό. Ακόμη το πως μια χώρα, μια ήπειρος πχ λέει όχι στην βία κατά των γυναικών και την όποια παραβίαση των δικαιωμάτων τους. Το ίδιο και για την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, αλλά και για κάθε είδους διακρίσεις. Είτε αφορά τη θρησκεία, το έθνος, είτε τη φυλή, είτε τη σεξουαλική προτίμηση, κοινωνική στάση κλπ. Και τελικά την ίδια την ελευθερία!

Τα μεγάλα προσωπικά όχι

Τα μεγάλα προσωπικά όχι είναι εξίσου σημαντικά. Αν σκεφτώ τον εαυτό μου ως μια χώρα που κατοικεί η ψυχή μου, κατά πόσο την φροντίζω και την προστατεύω; Κατά πόσο τα ΌΧΙ μου είναι ηχηρά, ακόμα και όταν τα λέω με την πιο μεγάλη ευγένεια. Γιατί το ΌΧΙ υποστηρίζεται από μια στάση σώματος, συναισθήματος και τελικά μια στάση ζωής. Χρειάζεται ως γυναίκα να μάθω να λέω ΌΧΙ σε κάθε τι που δεν μου αρέσει να μου κάνουν στο σώμα και στη ψυχή μου. Και ως άντρας χρειάζεται να λέω ΌΧΙ στις όποιες ορμές ή σε όποια παρόρμηση μου έρχεται, χωρίς συναίνεση από την άλλη πλευρά. Και ας με έχουν μεγαλώσει πως είναι δικαίωμα μου, προς το σώμα μιας γυναίκας που μου αρέσει. (πχ. πασάκα μου όλες οι γυναίκες να πέφτουν στα πόδια σου).

Τα μεγάλα προσωπικά ΌΧΙ αφορούν την προσωπική μου ασφάλεια και προστασία. Αλλά και το σεβασμό στο δικαίωμα στη ζωή των άλλων, που τα λέω και τα εννοώ με όλη μου την ύπαρξη.

Πότε τα ΌΧΙ βοηθούν και πότε όχι?

Όταν τα ΌΧΙ αφορούν στιγμές επιβίωσης είναι πολύ κατανοητά. Όμως πολλές φορές μπορεί να πω ΌΧΙ σε κάτι που θα μου έκανε καλό, από ακαμψία. Ή να μην πω ΌΧΙ σε κάτι που θα έπρεπε, γιατί φοβήθηκα. Είναι άλλο το ΌΧΙ όταν αφορά την ανάληψη ευθυνών, όπως πχ το να μην πηγαίνω στη δουλεία γιατί βαριέμαι. Ή να μην κάνει κάποιος κάτι που του ανατέθηκε αν δεν πάρει μίζα. Και άλλο το ΌΧΙ που πρέπει να πω αν κάποιος έρθει και θέλει να μου πάρει κάτι που μου ανήκει. Είτε ψυχικό ή υλικό.

Το να ξέρω πότε να λέω ΌΧΙ ή πότε γίνομαι άκαμπτη/ος/ο είναι σημαντικό για την επιβίωσή μου, για τη λειτουργικότητά μου αλλά και για την ψυχική και κοινωνική μου ανάπτυξη. Είναι ικανότητα ζωής!

Αν δυσκολεύεσαι να βάλλεις όρια στη ζωή σου και να πεις τα όχι σου ή σου βγαίνει άρνηση σε στιγμή που δεν θα έπρεπε σου προτείνω να το δουλέψουμε μαζί, μέσα από ατομικές συνεδρίες.