σχέσεις μάχης ή συμπόρευσης;

Κεφάλαιο σχέσεις- Μια αιώνια μάχη ή συμπόρευση;

Κεφάλαιο σχέσεις. Ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο για την ανθρώπινη ζωή. Σε αυτές βασιζόμαστε για την επιβίωση μας και μας βοηθούν στην ευημερία μας. Επειδή έχουν την ικανότητα να μας δώσουν ενέργεια, δύναμη, να καλύψουν κενά γίνονται το όχημα για να ικανοποιούμε τις ανάγκες μας. Όταν όμως ξεκινάνε από μια βάση έλλειψης, όταν εμείς δε φροντίζουμε τα κενά μας και τις ανάγκες μας και περιμένουμε από τους άλλους να το κάνουν για μας, γίνονται πεδίο μάχης. Αν σκεφτούμε πως μέσα από μια τόσο σημαντική σχέση όσο η συντροφικότητα και ο γάμος μπορεί να δημιουργηθεί μια νέα ζωή, καταλαβαίνουμε πόση δύναμη έχουν μέσα τους. Η δίψα για δύναμη όμως συχνά μας κάνει να αποκτάμε στάση κατακτητή απέναντι στον άλλο. Υπάρχει όμως άλλη επιλογή;

Πως ξεκινάει η μάχη;

Αν καταλάβουμε πως ξεκινάει η μάχη, έχουμε και τη δυνατότητα να τη σταματήσουμε εγκαίρως. Η επίγνωση είναι ένα βασικό κλειδί στην κάθε θεραπευτική διαδικασία. Έτσι λοιπόν καλό είναι να έχουμε την συνειδητοποίηση, πως πριν καν συναντήσουμε έναν άνθρωπο, έχουμε μέσα μας καθορισμένα θέλω και ρόλους που θέλουμε να διανείμουμε. Και είμαστε ακριβώς όπως ο/η σκηνοθέτης που ξέρει τι θέλει να περιμένει από τον καθένα στο ρόλο του. Όμως και η άλλη πλευρά έρχεται με τη δική της διανομή ρόλων και τα δικά της θέλω. Οπότε το πρώτο ραντεβού ή η πρώτη συνάντηση μοιάζει με casting. Και όλα αυτά βέβαια γίνονται κυρίως ασυνείδητα.

Εκεί λοιπόν συμβαίνει και η πρώτη σύγκρουση. Αφορά το τι περιμένω εσύ να κάνεις για μένα, και τι περιμένεις να κάνω εγώ για σένα. Και ενώ η πρώτη μας συνάντηση, όπως έχουμε πει σε άλλο άρθρο είναι σα το σπόρο που έχει όλες τις πληροφορίες για μια σχέση, δεν τις λαμβάνουμε υπόψιν. Δεν βλέπουμε τι είναι ο άλλος/άλλη/άλλο, αλλά τι έχουμε εμείς στο σενάριο. Και έτσι ξεκινάει η μάχη.

Πως συνεχίζεται;

Το πρώτο καιρό υπάρχει η διεκδίκηση μέσα από την παρουσίαση της καλύτερης version του εαυτού/της εαυτής μας. Δείχνουμε πόσο καλοί εραστές είμαστε, πόσο καταξιωμένοι, πόσο πρόθυμοι και διαθέσιμοι. Δείχνουμε όλα εκείνα που θα θέλαμε να είμαστε. Συχνά όμως διαβάζουμε και το σενάριο του άλλου/άλλης και προσπαθούμε να ανταποκριθούμε σε αυτό. Τελικά μπαίνουμε στο ρόλο που μας ανέθεσαν.

Σημαντικοί ρόλοι είναι το να αναλάβουμε να είμαστε είτε ο πατέρας είτε η μητέρα, ή ακόμα και το παιδί στη σχέση. Έτσι από σχέση συντροφική γίνεται γονεϊκή. Μια άλλη σχέση είναι αυτή του διασκεδαστή ή της αιώνιας ερωμένης. Ο διασκεδαστής έχει όμοιο ρόλο με την ερωμένη, και οι δυο αναλαμβάνουν να προσφέρουν χαρά, διασκέδαση και απόλαυση στο σύντροφο. Καθώς επίσης εχουμε και άλλους ρόλους όπως της νοικοκυράς, της διακοσμήτριας, της τροφού, της θεραπεύτριας, της κολώνας του σπιτιού, του ρομαντικού τροβαδούρου,”του πυροσβέστη”, του αιώνιου ιππότη και η λίστα συνεχίζεται. Όμως επειδή αυτά είναι ρόλοι και όχι ο αληθινός εαυτός μας, έρχεται η στιγμή της αντίδρασης.

Μάχη ή συμπόρευση;

Έχω ανάγκη αυτά που μου δίνεις και το ξέρω. Και εσύ έχεις ανάγκη αυτά που σου δίνω, δεν ξέρω αν και πόσο το ξέρεις συνειδητά, αλλά το νιώθεις. Το να μπαίνω στο ρόλο που μου έδωσες, δεν μου ταιριάζει, δεν είναι κάτι δικό μου. Και ότι δεν είναι δικό μου κάποια στιγμή το δέρμα μου θα το νιώσει και θα θέλει να το διώξει. Φοβάμαι όμως πως διώχνοντάς το θα φύγεις και εσύ. Και τότε αρχίζω και φωνάζω. Μέσα από τη στολή του ρόλου μου, το κράνος μου ή ότι άλλο μου φόρεσες, προσπαθώ να σου πω δεν αντέχω να μην είμαι αυτό που είμαι. Και εσύ το ίδιο. Μου λες πως σου επιβάλλομαι. Και ίσως να είναι έτσι. Και για τους δυό μας.

Τι θα λεγες αντί να πολεμάμε να συμπορευτούμε; Τι θα έλεγες αντί για την απολυτότητα και την επιβολή να διαλέξουμε τη τρυφερότητα και τη φροντίδα. Κοιτώ τα κενά μου. Τις τρύπες στη ψυχή μου. Την πείνα μου. Και μου λέω, αναλαμβάνω εγώ τη φροντίδα τους. Και σου λέω, εσύ αν θέλεις έλα μαζί να βαδίσουμε το δρόμο της αγάπης. Δεν τον ξέρω και μάλλον ούτε και συ. Θέλω όμως να τον μάθω. Σου δίνω το χέρι μου και εσύ το δικό σου. Πάμε!

Ο δρόμος για την αγάπη περνάει από τη φροντίδα και την τρυφερότητα. Ας αφήσουμε τη μάχη, μπορεί να μας έφτασε στην επιβίωση, μια καλή ζωή όμως δεν αρκείται στην επιβίωση. Θέλει συμπόρευση, μοίρασμα και αμοιβαιότητα…

Αν δυσκολεύεσαι σε θέματα σχέσεων και επικοινωνίας μπορούμε να τα δουλέψουμε μαζί μέσα από ατομικές συνεδρίες