κοιτώ το παρελθόν

Πως η καλή σχέση με το παρελθόν μου με βοηθάει στο τώρα μου; (Part 1)

Ποια είναι η σχέση μου με το παρελθόν μου;

Ποια είδους σχέση με το παρελθόν με βοηθάει;

Μήπως ζω στο παρελθόν;

Πολλοί άνθρωποι έχουν μια σχέση σχεδόν εξάρτησης με το παρελθόν τους. Γίνεται κάτι το οποίο τους κυνηγάει και δεν τους αφήνει σε ησυχία. ‘Η μένουν στην νοσταλγία ευτυχισμένων στιγμών του κάποτε. Και αυτές οι δύο περιπτώσεις μας κρατούν δέσμιους από τα όσα έχουν συμβεί. Το να έχω μια καλή σχέση με το παρελθόν μου με κάνει να είμαι παρών στο τώρα μου.

Όταν το παρελθόν σκιάζει τις στιγμές

Μια δύσκολη παιδική ηλικία, μια ταραχώδης εφηβεία, μια νεότητα με κρίσεις, μπορεί να μας τραβάει την προσοχή συνεχώς. Όταν έχουμε περάσει ως παιδιά πολλές στιγμές φόβου, απομόνωσης, τιμωρίας, δρούμε μέσα από αυτό το πρίσμα.  Είναι το τραύμα που ζητάει να επουλωθεί και δεν μας αφήνει σε ησυχία, γιατί πονάει. Πολύ συχνά ο τρόπος που σκεφτόμαστε βασίζεται σε τρόπους άμυνας και προσπάθειες επιβίωσης από δύσκολες καταστάσεις, παρότι δεν μας συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Το παρελθόν είναι εκεί, συνεχώς να θυμίζει τι κάναμε, τι δεν κάναμε, τι μας έλεγαν πως έπρεπε να είχαμε κάνει. Μια διαρκής αίσθηση ενοχής περιβάλλει την ύπαρξή μας λόγω του όσων είχαν συμβεί. Τότε μιλάμε για ένα παρελθόν που σκιάζει τις στιγμές και δεν μας αφήνει να χαρούμε. Σε αυτό οφείλεται ένα μεγάλο μέρος του στρες, της θλίψης και της αίσθησης ανημποριάς που μπορεί να νιώθουμε.

Όταν το παρελθόν λάμπει στα μάτια μας αλλά μας τυφλώνει το τώρα

Μια άλλη περίπτωση είναι όταν δεν χαιρόμαστε το τώρα μας καθώς το συγκρίνουμε συνέχεια με το παρελθόν μας. Πόσο όμορφα ήταν τα φοιτητικά χρόνια, τα ξέγνοιαστα. Τι ωραία που ήταν όταν ήμασταν παιδιά και δεν είχαμε υποχρεώσεις. Μονάχα παίζαμε. Πόσο ζεστή ήταν εκείνη η αγκαλιά και τα χάδια που τώρα είναι μια ανάμνηση; Όταν η ζωή που οδεύουμε τώρα δεν είναι αυτό που θέλουμε,  συχνά αναπολούμε ένα ένδοξο παρελθόν. Όταν οι προσδοκίες μας για το σήμερα μας απογοητεύουν γυρνάμε εκεί, που νιώθαμε καλά. Ή έτσι νομίζαμε. Συχνά ίσως εξιδανικεύουμε και αυτό που υπήρχε παλιά και υποτιμούμε το τώρα. Έτσι όμως δεν μπορούμε να απολαύσουμε τη στιγμή, ούτε και να νιώσουμε ικανοποίηση από τη ζωή.

Όταν απελευθερώνω το παρελθόν, ζω μια ζωή πιο γεμάτη

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε το παρελθόν εκεί που ανήκει. Πίσω στο χρόνο. Χρειάζεται χρόνος και δουλειά εσωτερική για να μπορέσουμε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Τότε που το γαντζωμένο παρελθόν θα γίνει ένα με τον αέρα. Ας σταματήσουμε να το κρατάμε σφιχτά, γιατί έτσι κρατάμε σε περιορισμό τους σφυγμούς μας. Τότε είναι που θα αρχίσει και πάλι η αναπνοή, που μας επαναφέρει στο εδώ και τώρα. Η συγχώρεση βοηθάει, καθώς κάνουμε χώρο. Η ευγνωμοσύνη για τα καλά που μας συνέβησαν επίσης. Μα και η ευγνωμοσύνη για όσα ήδη έχουμε. Ας επαναφέρουμε την προσοχή μας σε αυτό που συμβαίνει, γιατί η ζωή συμβαίνει κάθε λεπτό. Και είναι πολύτιμη. Γιατί έτσι ζούμε εστιασμένοι σε αυτό που συμβαίνει, και το βιώνουμε ολοκληρωτικά. Και αυτό επιτρέπει να έχουμε εμπειρία γεμάτη και ελεύθεροι από προσκολλήσεις. Η ζωή αποκτά νόημα και είμαστε στο δρόμο για την άνθιση και την ευημερία μας.

Στο επόμενο άρθρο θα δούμε για τη σχέση μας με το παρελθόν μέσα από τους προγόνους μας.

Αν δυσκολεύεσαι να χαρείς τη στιγμή και νιώθεις το παρελθόν σου να σε δυσκολεύει σου προτείνω  να κάνουμε μαζί ατομικές συνεδρίες θετικής ψυχολογίας.

Αν είσαι γυναίκα σου προτείνω την ομάδα θετικής ψυχολογίας για γυναίκες. Στην ομάδα μας δουλεύουμε θέματα που αφορούν τη χαρά της ζωής και την απόλαυση της κάθε στιγμής, ως γυναίκα! Για εγγραφή στην ομάδα επικοινώνησε μαζί μου στο info@flourish.gr ή στο 6955567701.